Tijdens het verblijf van Henny in het Hospice leerden we Thera D. kennen. Een lieve vrouw die er als een soort vrijwilligster rondliep om bewoners van het naastliggende verzorgingstehuis behulpzaam te zijn. Henny bouwde een band op met Thera. Henny maakte zich zorgen over mijn toekomst en adviseerde mij om niet alleen te blijven. Ze stelde zelfs voor dat ik verder zou moeten proberen te gaan met Thera. Die was tenslotte ook vrijgezel. Thera was 9 jaar jonger dan ik en had een extreem sterke band met haar moeder. Ze kwam iedere dag ’s morgens vroeg en ging pas naar huis als haar moeder naar bed werd gebracht. Tussendoor hielp ze ook de andere bewoners, maar de meeste tijd hield ze de hand van haar moeder vast. Volgens sommige mensen hadden ze bij Thera vergeten om de navelstreng door te knippen.
Op een dag vroeg Thera mij om haar te helpen met haar nieuwe telefoon. Doordat ik haar e-mail moest instellen, wist ik haar e-mail adres. Een paar maanden na de dood van Henny stuurde ik haar een e-mail met de vraag of ze een keer een kop koffie wilde komen drinken. Dat deed ze, maar ze kwam pas erg laat omdat ze niet eerder weg kon bij haar moeder. Buiten haar moeder en de mensen van het verzorgingstehuis had Thera ook verder niemand. Ze vond het dan ook leuk om vaker langs te komen. Ik was er blij mee, want ik voelde me erg eenzaam. Vlak na het overlijden van Henny kwam er nog wel eens iemand op visite of werd ik wel eens gebeld. Na een poosje hoorde ik van niemand meer iets. Behalve dan dat mijn vriend Niek Leurs traditiegetrouw iedere maandag op visite kwam. In eerste instantie beperkte het contact met Thera zich tot samen televisie kijken. Thera zei nauwelijks iets, maar ik was allang blij dat ik gezelschap had. Ik moest haar de woorden uit de mond trekken. Omdat ze nergens anders kwam dan bij het verzorgingstehuis en nooit iets meemaakte, had ze inderdaad geen gespreksstof.
Op 7 december 2014 ben ik met Thera naar een concert van Tommy Emmanuel in de Stadschouwburg in Heerlen geweest. Daar genoot ze enorm van en ze kocht na afloop van het concert al zijn cd’s. Het koste me veel moeite om haar mee te krijgen want ze moest eerst een “oppas” voor haar moeder vinden. Ze kon tenslotte pas na 21:00 uur bij haar weg. Die gekte met haar moeder werd steeds erger. Als ze op visite kwam was ze altijd pas rond 21:30 uur bij me.
We hebben daar vaak over gesproken. Ik vertelde haar dat als ze een relatie zou willen opbouwen, ze dan toch compromissen moest gaan sluiten. Dat wilde ze niet.
Beetje bij beetje vertelde ze me dingen over haar zelf. Ze had in het verleden een extreme vorm van anorexia gehad, die bijna tot haar dood had geleid. Daarna kreeg ze last van automutulatie (zelfverwonding). Ook had ze vaker een zelfmoordpoging gedaan. Hoewel ik heel veel van Thera hield en de behoefte had om haar met al haar problemen te helpen, heb ik toch op enig moment besloten om een einde te maken aan de kortstondige relatie. Dat heeft me veel pijn gedaan. Thera vertelde me wel nog dat Henny haar kort voor haar dood gevraagd had om een relatie met mij aan te gaan en goed voor mij te zorgen. De keuze die Thera moest maken tussen haar moeder en mij was dusdanig heftig, dat ik bij haar laatste bezoeken zag dat ze weer teruggevallen was op zelfverwonding. Haar armen en benen zaten onder de diepe krassen, Triest.
Omdat ik moeilijk de deur uit kon door handenbinder Joep, besloot ik een relatie te gaan zoeken op Internet. Daar had ik Henny tenslotte ook leren kennen. In eerste instantie ging dat via de gratis site Badoo De vrouwen die ik daar zag voldeden echter in de verste verte niet aan mijn verwachting. Ik heb toen korte tijd een betaald abonnement gehad op datingsite Tinder, maar ook die site viel me enorm tegen. Over de vrouwen die ik op Badoo tegenkwam, kan ik een apart boek schrijven. Met sommigen sprak ik wel eens af op een terras. De meesten daarvan herkende ik amper omdat ze als profielfoto op Badoo een oeroude foto gebruikten. Ook waren er een paar zeer aparte gevallen bij. Een Maastrichtse mevrouw die in Lanaken in België woonde vertelde me doodleuk dat ik er wel rekening mee moest houden dat ze betaalde seks met mannen had en dat ze dat ook in de toekomst wilde blijven doen. Daar was ze toe verplicht omdat ze geen andere bronnen van inkomen had. Een andere dame uit Elsloo liet me weten dat ze opgewonden raakte van hele jonge jongens.
Wat wel eens gezegd wordt van mannen is ook op vrouwen van toepassing. Ik heb er meerdere gesproken die in een relatie zaten, maar iemand ernaast zochten omdat de met de partner als broer en zus leefden en zelfs een aantal die me vertelden dat ze op Badoo zaten met toestemming van hun man omdat die gehandicapt was.
Een van de weinige beschaafde vrouwen die ik op Badoo tegenkwam was Elly T. Op haar profielfoto stond ze op de Business tribune in het Roda stadion. Ze was een chique verschijning en zag er erg verzorgd uit. Als woonplaats stond Urmond vermeld. Voor mij was dat meteen aanleiding om haar een bericht te sturen met de vraag wat iemand uit Urmond bij Roda doet. Er volgden berichten over en weer en na elkaar een keer gebeld te hebben, spraken we af op het terras bij Van der Valk in Urmond. Vanuit mijn ervaring dat sommige vrouwen verouderde foto’s op Badoo gebruiken, vroeg ik hoe ik haar kon herkennen. Ze vertelde me dat ze een witte auto reed. “Zit er toevallig een ster op” vroeg ik omdat ik een vermoeden had. “Ja, in de voorruit” was haar antwoord. Een paar minuten na het afgesproken tijdstip kwam een zo goed als nieuwe witte Mercedes C180 het parkeerterrein op rijden. Haar voorkomen deed mij vermoeden dat het een zakenvrouw was. Dat bleek te kloppen. Ze was eigenaar van een bedrijf in kunststof ramen en deuren. Haar man was een paar jaar geleden aan kanker overleden. Dat gaf meteen een gevoel van verbondenheid. Elly had geen kinderen, hetgeen mij wel aansprak. Ook de rest van het gesprek gaf me een goed gevoel. We hadden beide het idee dat het klikte en maakten een nieuwe afspraak bij Elly thuis.
Toen ik de eerste keer bij Elly thuis kwam kon ik mijn ogen niet geloven. Ze woonde in een riante villa op een plek waar je die niet zou verwachten. In de parkachtige tuin lag een groot zwembad en een 3-tal tuinhuizen. Één daarvan bleek een privé café te zijn. Compleet met bar en 4 tapkranen, een grootbeeld TV aan de muur en een prachtige Wurlitzer jukebox. Achter in het café was een deur die toegang gaf tot een keuken en een opbergruimte. Elly vertelde me dat het café vroeger vooral gebruikt werd om met vrienden naar wedstrijden van het Nederlands elftal te kijken.
Verderop tussen een aantal levensgrote palmbomen lag nog een groot tuinhuis met 3 poorten. Achter één van die poorten zat een grote tuinkeuken met een grote barbecue, aanrecht, diepvries en Amerikaanse koelkast met ijsmachine. Naast het café was een terras dat aan alle kanten gesloten kon worden waardoor het een gesloten ruimte werd. Aan de achterkant was een deur die toegang gaf tot een kleine ruimte die diende als hondentoilet.
Aan de achterkant van het café was een soort garage waar een mini-tractor in stond die ook gebruikt kon worden als grasmaaier. Dat grasmaaien gebeurde overigens door een robot, de tractor werd voor andere tuinwerkzaamheden. Die werden uitgevoerd door een tuinman en niet door Elly zelf. Naast de tuinman had Elly ook een paar dagen per week een buitenlandse poetsvrouw.
Elly vroeg mij of ik er bezwaar tegen had om in haar Mercedes te rijden als we ergens naar toe zouden gaan. Ze had problemen met haar ogen waardoor ze vooral het ’s avonds niet durfde te rijden. Ik antwoordde dat er wel ergere dingen zijn dan in een Mercedes te moeten rijden en verheugde me al op de eerste rit. De woonkamer was zodanig groot dat er maar liefst 3 televisietoestellen in stonden. In het achterste gedeelte waar me meestal zaten stond een enorme B&O TV die met de afstandsbediening gedraaid kan worden. Ook stond er een fraaie gaskachel die eveneens op afstand bediend kon worden. Vóór die kachel lagen meestal de 2 witte hondjes van Elly. Hun namen waren Whitney en Holly en wat afmetingen betreft waren ze gelijk aan mijn Joep. Overdag zaten de hondjes in een royale kennel in de garage van Elly. Aan de voorkant van die garage stond de Mercedes, meer naar achter was een douche, een keuken en een grote ronde tafel. Aan die tafel gingen we zitten als we wilden roken, dat gebeurde niet in huis. Als Elly’s broer Wil op visite kwam, bleef ik meestal met Wil in de garage zitten. Daar vond ik het gezelliger dan in de woonkamer. In de hoek van de garage hing een enorme stalen kast waarin alle mogelijke apparatuur was ondergebracht voor de elektrische voorzieningen die in en om het huis waren aangebracht. Zo was voor de verwarming van het zwembad een warmtepomp geïnstalleerd en was er voor de tv in het café een aparte satelliet ontvanger met schotel aangesloten. Verder bevatte de kast allerlei schakelklokken voor de tuinverlichting. Ik vond dat een leuke uitdaging en wilde me daar eens in verdiepen. Helaas had Elly geen flauw idee hoe die technische zaken werkte en er was ook niemand anders van op de hoogte. Ik heb menig uur met haar broer Wil zitten puzzelen als zich een probleem voordeed.
Veel plezier beleefde Elly volgens mij niet aan de tuin. Als er ergens een vlekje zat op de marmeren tegelvoer op het terras achter het huis, dan liep ze meteen te poetsen. Naast dat terras lag een grote vierkante vijver met koi karper vissen. Daar kon ze geen blaadje in zien liggen. Dat werd er meteen uitgeschept.
Als ik Joep wel eens meenam, maakte ze zich zorgen dat hij op het gazon zou plassen. Des te groter was mijn verbazing toen later bleek dat ze het ’s avonds altijd de achterdeur opendeed om haar eigen honden Whitney en Holly uit te laten. Die liet ze elders nooit uit, alleen in de tuin.
In het begin heb ik geprobeerd om me zo goed mogelijk aan te passen aan de levensgewoontes van Elly. Zo was ze gewend om iedere zondagavond naar een café in het Belgische Stokkem te gaan. Haar vriendin Marij en vriend Hub gingen dan ook mee. Dat was een jarenlange vaste gewoonte vanuit de tijd dat haar man Frans nog leefde. Frans ging in dat café kaarten en Elly en Marij zaten dan bij elkaar aan een tafel te kletsen. Elly vroeg of ik er een probleem mee had om die gewoonte aan te houden. Ik stemde er mee in. Dit in de hoop dat ik nog eens de kaartspellen zou kunnen spelen die ik vroeger speelde. Helaas speelde men er het enige spel waar ik een hekel aan heb: toepen. Dat spel is al helemaal niet leuk als er niet om geld wordt gespeeld. De Belgische kaartvrienden hadden de gewoonte om op slechte kaart mee te gaan, omdat er geen enkele reden was om te passen. De kaartende Belgen waren sowieso geen mensen waar ik me prettig bij voelde. Dat gold ook voor de eigenaresse van het café. Omdat ik chauffeur was moest ik de hele avond cola drinken. Dat kwam Elly overigens goed uit, want die dronk de nodige glazen bier. De cola kreeg ik geserveerd in een flesje. Als ik eigenaresse Marion een glas vroeg, moest ik daar meerdere malen naar vragen en duurde het een tijd voordat ze dat kwam brengen. Als mijn glas leeg was, griste ze dat in het voorbijlopen van de tafel en kon ik bij de volgende fles cola weer opnieuw naar een glas vragen.
Ik was dan ook blij als we weer naar huis gingen. Die rit naar huis moest met het veerpont van Stokkem naar Berg a/d Maas. In de wintermaanden vertrok de laatste pont om 21:00 uur en het was dan ook zaak om die niet te missen.
Op zondagmiddag was het de gewoonte van Elly om samen met Marij en Hub naar de Hafenstube in Schipperskerk te gaan eten. Die gewoonte stond me om meerdere redenen niet aan. Mijn financiële situatie was door de torenhoge alimentatie van dien aard, dat ik het me niet kon permitteren om iedere zondag uit te gaan eten. Bovendien was Elly gewend om 17:00 uur te eten. Dat kwam mij slecht uit omdat ik vóór die tijd Joep moest hebben uitgelaten. Daar had Elly geen boodschap aan, en wilde niet een half uur later eten. “Ik ben dat zo gewend” zei ze regelmatig. Ik heb haar wel eens gevraagd of ze er wel eens bij stil had gestaan dat ik ook aan alle mogelijke dingen gewend was voordat ik haar leerde kennen.
Wat me langzaam maar zeker begon te storen was dat we nagenoeg nergens met zijn tweetjes heen gingen. Altijd moesten Marij en Hub mee. Elly voelde zich verplicht om hun mee te nemen omdat ze veel steun aan hun had gehad na de dood van Frans.
Ik was dan ook verbaasd toe Elly mij op een donderdag vroeg of ik het leuk vond om een middag naar Roermond te gaan. Halverwege Urmond en Roermond vroeg ze of ik een beetje harder wilde rijden. Toen ik vroeg waarom antwoordde ze dat Marij anders te lang moest wachten. Kennelijk had ze met haar vriendin afgesproken zonder mij dat te vertellen. Die middag liep ze met Marij van kledingzaak naar kledingzaak. Toen ik voor de etalages op en neer liep, wachtend tot de dames uit gewinkeld waren, bekroop mij het gevoel dat Elly naast een tuinman en een poetsvrouw ook een privé chauffeur zocht. Dit vooral ook omdat ze geen enkel teken van genegenheid toonde. Mijn gevoel voor eigenwaarde begon ik langzaam te verliezen.
Ik maakte met Elly wel nog enkele feesten mee. Ze was met haar bedrijf al jarenlang hoofdsponsor van de Oogstdankfeesten die elk jaar in Berg aan de Maas worden gehouden. Het bijbehorende VIP arrangement hield in dat we ’s middags ontvangen werden met koffie en vlaai en dat Elly over de nodige consumptiebonnen beschikten voor de feesttent. Die deelde ze zelf zorgvuldig uit aan familie en kennissen. Als ze een rondje gaf, kreeg ik van haar bonnen en moest ik de bestelling gaan halen. Ook dat gaf me weer het idee meer medewerker dan vriend te zijn. In de tent stelde Elly mij voor aan een aantal artiesten die ze goed kende van het jaarlijkse uitstapje naar Mallorca. Dat is een feestweek waaraan elke jaar dezelfde Limburgse artiesten aan deelnemen. Elly ging vanaf het begin mee met Frans. Voor Frans kreeg ze trouwens een keer post gestuurd. Het betrof een jaarkaart voor toegang tot de Businessruimte van voetbalclub Barcelona. Toen Frans nog leefde bezocht hij regelmatig wedstrijden van Barcelona en hij had er al jaren een Business Seat. Toen ik Elly vroeg waarom ze de ongetwijfeld een vermogen kostende seat niet opzegde, antwoordde ze dat ze deze aanhield uit respect voor Frans. Over weggegooid geld gesproken.
Andere keren was ze niet zo royaal. Op een zondag wilde naar een beurs waar oude singles en LP’s verkocht werden in Maastricht. Ze was nog op zoek naar plaatjes van Elvis voor in de jukebox. Ik struinde voor haar de bakken met singles af, maar bij elk plaatje van Elvis dat ik vond bleek ze die al te hebben. Ze was op zoek naar het nummer No More, een versie van La Paloma van Elvis. Toen ik die eindelijk gevonden had, vroeg ze aan de verkoopster wat de single moest kosten. € 2,50 was de kennelijk vaste prijs. Ik wil je € 1 geven zei Elly. Toen de verkoopster daar niet mee akkoord ging gaf ze het plaatje terug en liep verder. “Principe” zei Elly, toen ik haar vragend aankeek.
Op 30 januari 2017 werd het 25 jarig jubileum van de zaak van Elly gevierd. In Schinnen had ze tegenover de zaak een grote tent laten plaatsen waar de catering verzorgd werd door de mensen van café Het Trefpunt in Elsloo waar we vaker heen gingen. De meeste artiesten die optraden deden dat pro deo vanuit de in Mallorca opgebouwde vriendschap met Elly. Alleen Ivo van der Bijl die ook voor de geluidsinstallatie gezorgd had en optrad als ceremoniemeester moest betaald worden. Optredens werden verzorgd door o.a. Thei en Marij, Big Bennie, Gaston Jacobs en Marleen Rutten. Hoewel ik bij de receptie naast Elly stond presenteerde ze mij niet echt als haar nieuwe partner. Je kon aan reactie van veel mensen merken dat ze niet wisten hoe ze mijn rol moesten zien.
Elly hield op het einde van de avond nog een toespraak. Ze bedankte alle aanwezigen voor hun komst en had nog een nieuwtje te melden. Ze kondigde aan dat ze over niet al te lange tijd zou terugtreden en dat de zaak in de toekomst zou worden geleid door de zoon van haar zus.
Daags na het feest ben ik met Elly terug geweest naar Schinnen om te kijken hoe de feesttent werd leeggeruimd. Mijn relatie met Elly zou echter niet lang meer duren. Ik bespeurde bij haar geen enkele genegenheid en kreeg steeds vaker het gevoel dat ik als “privé medewerker” werd gebruikt. Toen ze op een zondag weer begon te mopperen omdat ik wat later wilde eten in verband met het uitlaten van Joep, heb ik er een streep onder gezet. Elly is in 2020 overleden, nadat ze een half jaar eerder was getrouwd.
Na Elly volgden nog Marjo uit Elsloo, Agnes uit Nuth, Anita uit Geleen, Wilma uit Kerkrade en Ans uit Geleen.
Op enig moment had ik het helemaal gehad met Badoo. Ik wilde mijn profiel verwijderen, maar dat lukte alsmaar niet met mijn telefoon. Toen ik op mijn PC probeerde in te loggen bleek dat ik het op mijn telefoon ingevoerde password te zijn vergeten. Toen het mij uiteindelijk lukte om in te loggen, besloot ik om nog één keer te kijken alvorens mijn profiel te verwijderen. Kennelijk was dat de bedoeling van de hogere macht die tot dan toe de regie heeft gevoerd over mijn leven. Toeval bestaat niet.
Na wat bladeren op Badoo kwam ik een foto van ene Yvonne uit Kerkrade tegen. Het chatgesprek wat ik met haar had sprak me wel aan en we besloten te bellen. Na vele telefoontjes bekroop me het gevoel dat het na al die slechte ervaringen nu wel eens raak zou kunnen zijn. We spraken af bij Grand Café Jules op de Markt in Kerkrade. We hebben daar leuk zitten kletsen en Yvonne nodigde me uit om nog even mee te lopen naar haar appartement boven het winkelcentrum Orlando. Eigenlijk wisten we het toen al zeker: wij zijn voor elkaar bestemd ! Ik vond in Yvonne de liefde van mijn leven en woon al sinds 1 mei 2021 samen met haar in mijn geliefde Kerkrade.
Mogelijk ga ik het geluk wat ik deel samen met Yvonne ooit nog eens beschrijven in een Deel 2.
Klik hier voor de volgende pagina
Klik hier om terug te keren naar de inhoudsopgave
