Ondanks mijn omzwervingen door het land, heb ik me mijn hele leven lang Kerkradenaar gevoeld en de latente behoefte gehad om ooit naar mijn geboorteplaats terug te keren.
Tijdens de dialectmis “Ame tsezame” die op 5 januari 2020 in de Lambertuskerk in Kerkrade werd gehouden, zong een kleine afvaardiging van het Kerkkoor een liedje met de onderstaande tekst in Kerkraads dialect. Die tekst gaat over iemand die op meerdere plaatsen naar zijn geluk en zijn thuisgevoel heeft gezocht, maar dat niet heeft kunnen vinden. Op het moment dat hij de kerkklokken van de Lambertuskerk in Kerkrade hoort klinken, weet hij dat hij weer thuis is.
De klokke van de Lambeëtes
Wöad: Maurice Hinzen, Or. : Klüngelköpp, “Stääne”
Koeplet 1
De janse welt han iech jezieë
Iech zoeët van al mar vóng nieks mieë
Woa woar mie heem, doa wil iech hen
En hof mar dat iech heem nog ving
Al me leëve woar iech óp zuk
Noa mie heem en mie jeluk
En jong mar durch, bloof nurjens sjtoa
Iech jeleuf iech mós óp heem aa joa
Refreng (2x)
Wen de klokke van de Lambeëtes
Klinke durch mie Kirchroa
Joa dan wees iech dat iech werm heem bin Dat iech heem bin, hei bij diech
Koeplet 2
Al die joare, woa zunt ze hin
Um tse zukke wat iech nit ving
En in mie hats veul iech al lang
Dat iech mit heem ’t jruetste han
Sjlis dieng oge en doe zals zieë
Zoeë wiet voet is heem nit mië
Noa die tsiet wees iech jewis
Dat mie heem hei bij diech is
Refreng (2x)
Wen de klokke van de Lambeëtes
Klinke durch mie Kirchroa
Joa dan wees iech dat iech werm heem bin
Dat iech heem bin, hei bij diech
Klik hier om terug te keren naar de inhoudsopgave
