{"id":938,"date":"2023-04-23T10:13:50","date_gmt":"2023-04-23T10:13:50","guid":{"rendered":"https:\/\/jolinden.nl\/?page_id=938"},"modified":"2024-07-27T13:22:26","modified_gmt":"2024-07-27T13:22:26","slug":"hennys-overlijden","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/","title":{"rendered":"Henny’s overlijden"},"content":{"rendered":"

De jaren met Henny waren fantastisch. We ondernamen veel en Henny genoot van alle uitstapjes in de regio. Op haar werk in Utrecht vertelde ze dat het leek of ze het hele jaar door met vakantie was. Ons geluk kon niet op. Totdat Henny op 6 oktober 2013 thuis kwam van haar werk. Ze vertelde me dat ze onderweg had gemerkt dat ze plotseling geen gevoel meer had aan haar linkerkant. Ik schrok enorm en vroeg haar waarom ze de auto niet aan de kant had gezet en mij gebeld. We reden meteen naar de huisarts en hoopten dat die nog aanwezig zou zijn. Het was rond 18:00 uur. Onderweg begon Henny te huilen. Ze vond het vervelend dat dit nu juist \u00e9\u00e9n dag voor mijn verjaardag gebeurde en ze was bang dat ze mijn verjaardag zou verpesten. Typisch Henny: altijd bezorgd om anderen en niet aan zichzelf denken. Huisarts Hamers was gelukkig nog aanwezig en belde meteen naar de spoedopname van het Ziekenhuis. Hij kondigde onze komst aan en vertelde de symptomen. In het ziekenhuis aangekomen hebben we een eeuwigheid moeten wachten in de grote wachtruimte. Henny ging zich steeds slechter voelen. Toen ik bij de balie vroeg of ze misschien een glaasje water voor Henny hadden, verwees men mij naar een drankenautomaat die in de hoek stond. Het was al laat toen ze opgehaald werd. Na een kort gesprek werd de diagnose herseninfarct vastgesteld en werd ze per direct opgenomen op een speciale afdeling. Ik reed snel naar huis om een pyjama en wat spullen van Henny op te halen. Na een dag of vier in het ziekenhuis werd Henny naar huis gestuurd. Ze kreeg een aantal medicijnen voorgeschreven en voor de rest moest het met rusten genezen. Na een paar dagen thuis te zijn geweest werd ze midden in de nacht weer niet goed. Ik belde de spoedeisende hulp en na een kwartiertje stond er een ambulance voor de deur. Ze werd weer opgenomen op dezelfde afdeling waar ze ook een week eerder had gelegen. Na een paar dagen werd ze weer naar huis gestuurd. Datzelfde herhaalde zich nog twee keer. De laatste keer op 4 december. Toen ze haar weer weg wilden sturen ben ik kwaad geworden. \u201cOf jullie diagnose klopt niet, of jullie nemen mijn vrouw niet serieus\u201d zei ik tegen de vrouwelijke arts. \u201cik heb nergens verstand van, maar is het misschien een idee om een scan te doen\u201d vervolgde ik. De arts overlegde met een collega en besloot inderdaad Henny door de scan te laten gaan. We moesten bijna 2 uur wachten op de uitslag. Zittend op een bankje op de gang zagen we de arts aankomen lopen. Ze ging naast ons zitten en viel meteen met de deur in huis. De scan had uitgewezen zat er sprake was van longkanker met uitzaaiing naar de hersenen. We zijn in huilen uitgebarsten en het was of de grond onder mijn voeten wegzakte. Zou het sprookje in \u00e9\u00e9n klap voorbij zijn? Of het allemaal nog niet erg genoeg was, kreeg mijn schoonzoon Bernhard in diezelfde periode slokdarmkanker.<\/p>\n

Bij de eerstvolgende afspraak met de longarts stelde deze de in mijn ogen absurde vraag \u201cwilt u chemotherapie of niet\u201d. Toen ik vroeg waarom iemand niet zou kiezen voor Chemo, kregen we als antwoord dat het zonder Chemo een kwestie van een paar weken was en met Chemo mogelijk een kwestie van een paar maanden. Achteraf begrijp ik de vraag. Ik denk dat ik zelf in zo\u2019n geval ervoor zou kiezen om dan maar zo snel mogelijk te sterven. In het geval van Henny was dat anders: dan hoop je op een wonder. De chemobehandelingen konden pas in januari 2014 beginnen. We konden we tussen Kerst en Nieuwjaar al naar de Maestrokliniek in Maastricht voor de bestralingen. Dat traject startte met het maken van een soort ijzeren masker dat er voor moest dienen het hoofd tijdens de bestralingen te fixeren zodat de positie ongewijzigd blijft tijdens de behandeling. Tijdens de bestraling moest Henny op een vrij hoog bed gaan liggen terwijl het masker over haar hoofd werd geplaatst. Ik denk dat ik behoorlijk in paniek zou zijn geraakt, maar Henny onderging de behandelingen zonder probleem.<\/p>\n

Begin januari was er een afspraak met een buitenlandse longarts voor de chemo. Ik dacht dat het een Indi\u00ebr was. Toen ik Henny in de rolstoel de kamer binnenreed zei de longarts \u201ckun je niet lopen\u201d Dat schoot me in het verkeerde keelgat. \u201cDat kan ze wel, ze is alleen een beetje lui aangelegd, nou goed. Misschien kun je je even voorstellen\u201d. Dat laatste deed hij niet. Wel vertelde hij dat de chemobehandelingen nog 3 weken op zich zouden laten wachten. \u201cDat kun je vergeten er is al genoeg vertraging geweest\u201d zei ik. Ik doelde hierbij op de periode die onnodig was verstreken omdat het 2 maanden had geduurd voordat de juiste diagnose was gesteld. Toen hij antwoorde dat er helemaal geen sprake was van vertraging ontplofte ik. Ik sprong van mijn stoel omhoog en zei dat hij nu toch voorzichtig moest worden omdat ik hem andere achter zijn bureau vandaan zou halen. De geschrokken assistente kwam op dat moment in actie. Ze stelde voor dat ik even mee naar een achterkamer zou lopen om af te koelen. Daar vertelde ze mij dat het een goede arts was, maar dat zijn sociale vaardigheden ver onder de maat waren. Hij had vaker aanvaringen met pati\u00ebnten of de aanhang daarvan. Verderop in het behandeltraject besloot Henny om een andere arts te vragen. Dat was een verademing. De Indi\u00ebr was wel zo sportief om Henny op haar ziekenhuiskamer te bezoeken en begrip te tonen voor haar besluit. Na de tweede chemobehandeling gebeurde iets wat ik tot de dag van vandaag niet verwerkt heb. De longarts toonde ons een foto waarop te zien was dat het kankergezwel volledig was verdwenen. Henny en ik keken elkaar vol ongeloof aan en waren euforisch. Zou er dan toch nog een wonder zijn gebeurd? Thuis hebben we een fles wijn opengetrokken en het wonder gevierd. De euforie was van korte duur. Een paar dagen later werd Henny weer in het ziekenhuis opgenomen. Over het verdwenen gezwel werd niet meer gesproken. Ik weet nog steeds niet of er sprake is geweest van een verwisselde foto en kan me niet voorstellen dat een kankergezwel in korte tijd kan verdwijnen en weer terugkomen. De klap was enorm toen we in het ziekenhuis te horen kregen dat ze er niet langer kon blijven en dat ze naar een hospice moest. We moesten kiezen tussen Born, Susteren en Geleen. Dat laatste werd het. Op 23 april 2014 ging ze naar het hospice in de Lienaertsstraat in Geleen.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

We  probeerden vanuit het hospice nog zoveel mogelijk uitstapjes te maken. Daarbij zou het handig zijn als we een invalide parkeerpas zouden krijgen. Ik vroeg die aan en kreeg een formulier thuisgestuurd dat door de huisarts moest worden ingevuld en met 3 pasfoto\u2019s geretourneerd moest worden. Ik vroeg me af hoe ik met Henny bij de fotograaf in de stad zou moeten komen. Op de Rijksweg in Geleen was nergens parkeerplaats en ik kreeg haar in die fase nauwelijks vanuit de auto in de rolstoel. Ik kwam op het idee om haar werk te bellen en te vragen of ze mij een digitale kopie van de foto op haar personeelspas zouden kunnen sturen. Thuis beschikte ik over een kleurenprinter en ik had ook nog ergens wat fotopapier liggen. Zorgvuldig printte ik de foto in pasfoto formaat uit. Het koste me de nodige vellen papier voordat ik de foto op de millimeter nauwkeurig geprint had. Ik leverde het formulier en de foto bij de WOZ balie in ziekenhuis in. Toen ik wilde vertrekken werd ik teruggeroepen. De persoon achter het bureau vertelde mij dat hij de foto\u2019s niet accepteerde omdat ze niet bij een fotograaf afgedrukt waren. Op de vraag hoe hij dat wist gaf hij geen antwoord.Voor mijn argument dat de enige functie van de foto was om na te gaan of de persoon op de foto bij de pas hoort, was hij niet gevoelig. Tandenknarsend ben ik weggelopen. Ik heb hem wel nog verteld dat hij blij mocht zijn dat hij niet in Amsterdam, Utrecht of Rotterdam werkte, want dan was de kans groot dat ooit iemand hem achter zijn bureau vandaan haalt. In de periode dat Henny nog thuis was leek het haar een goed idee om niet te lang te wachten met afscheid nemen van haar geliefde collega\u2019s bij de Rabobank. Nu kon ze de rit nog aan, maar je weet maar nooit hoe het verdere proces verloopt. Ze sprak een datum af met haar baas Nicolette Kral. Dat werd 29 januari 2014. Ik zorgde ervoor dat Henny goed was ingepakt en maakte in de auto een soort provisorisch bed. Als het niet meer lukte met zitten, dan konden we de rugleuning neerklappen zodat Henny kon gaan liggen. Nicolette zou er voor zorgen dat er een parkeerplaats kort bij de ingang zou zijn. Toen we de inrit naar de parkeerplaats op de Europalaan inreden zagen we al een groot bord staan met de tekst \u201cWelkom Henny\u201d.<\/p>\n

De receptiedienst was ge\u00efnformeerd en ik kon de rolstoel meteen de lift inrijden. De ontvangst door de collega\u2019s was emotioneel. Het hele kantoor was verzameld, van directie tot kantinepersoneel. Overal stonden koffiekannen en schalen met gebak. Henny genoot met volle teugen. De maanden daarna kregen we op zondag regelmatig bezoek van collega\u2019s en vriendinnen van Henny. Op zondagavond was ik dan vaak gesloopt. De doordeweekse mantelzorg kostte me al veel energie en dan moest ik op zondag ook nog met koffie en gebak rennen. Hartsvriendin Astrid bleef ook vaak mee eten en vroeg dan steeds of ik frites met zuurvlees wilde maken.<\/p>\n

Haar laatste verjaardag werd op 31 juli 2014 in het Hospice gevierd. Ik mocht mee blijven eten voor die gelegenheid. De feestmaaltijd bestond uit een magnetronmaaltijd nasi goreng. Het feest zelf werd in de grote zaal gevierd. Henny genoot met volle teugen. Haar vriendinnen en collega\u2019s van de Rabobank waren ook weer van de partij. Overdag had ze ook al genoten. Het was die dag prachtig weer en zoals bijna alle dagen zaten we op het terras buiten. Vreemd genoeg was Henny een paar maanden eerder plotseling gestopt met roken. De dokters zeiden dat ze gerust door kon gaan met roken, want dat maakt die laatste maanden toch niet meer uit. Henny vertelde me dat ze er geen enkele behoefte meer aan had en dat het net was of ze nooit gerookt had. Vreemd wat zo\u2019n ziekte met je kan doen. Henny was tenslotte altijd kettingrookster geweest. Toen ze nog werkte draaide ze iedere avond 10 sigaretten. Die rookte ze daags erna onderweg naar Utrecht in de auto op.<\/p>\n

De laatste dagen in het hospice waren verschrikkelijk. Ze ging iedere dag zienderogen achteruit, Tijdens haar laatste dagen in het hospice heb ik op een veldbed op de kamer van Henny geslapen. Ik heb me iedere nacht proberen te vermannen om zo veel mogelijk wakker te blijven. Wat me nu nog dwars zit is dat ik sliep toen Henny stierf. Ik werd door een hospice medewerkster wakker gemaakt met de woorden \u201cvolgens mij is het zo ver\u201d. Ik heb Joep onder mijn arm gepakt en ben huilend naar huis gereden. Henny stierf in de nacht van 2 september 2014.<\/p>\n

Henny heeft haar afscheid in detail voorbereid. Ze wilde niet in een kist maar in een lijkwade. Op de lijkwade moest een vlinder worden geborduurd. Henny had iets met vlinders. Ze noemde ze in het Kerkraads miep-mop.  Ook de muziek zocht ze zelfs uit. Zelfs het onderstaande welkomswoord is door haar geschreven.<\/p>\n

Welkomswoord<\/strong>
\nEen prachtige miep-mop (vlinder) <\/strong>
\n\u201cMet open geslagen armen loslaten wat je het meest dierbaar is\u2026\u2026Als een prachtige vlinder die wegvliegt naar een andere plek\u2026\u2026Afscheid nemen is het moeilijkste wat er is\u2026.\u201d <\/strong>
\nOmringd door de mensen die ik het meest lief heb zal mijn laatste reis nu gaan beginnen\u2026\u2026Een reis die ik alleen zal maken maar waarbij ik me gesteund en geliefd zal voelen door mijn lieve Jo en Chris. Maar zeker ook door jullie, vrienden , collega\u2019s en oud collega\u2019s die de afgelopen maanden zo met ons meegeleefd hebben. Ik ben dankbaar voor alle bezoekjes , berichtjes en telefoontjes, vol steun en liefde, die ik heb mogen ontvangen\u2026..Dankbaar en trots dat ik jullie gekend heb! Ik had nog zo graag willen blijven maar het mocht helaas niet zo zijn, mijn lichaam wilde niet meer. Mijn laatste reis is begonnen en ik moet de mensen waar ik van hou achter laten\u2026. <\/strong>
\nMijn laatste groet is vandaag voor jullie \u2026.<\/strong>
\nZorg dat je geniet van elke dag, <\/strong>
\nhaal eruit wat erin zit,<\/strong>
\nHet gaat jullie goed!<\/strong>
\nWelkom allemaal, Jo, familie en vrienden en collega\u2019s van Henny van Rossum. Vandaag zijn we hier allemaal samen om afscheid te nemen van Henny. Ze heeft, op een veel te jonge leeftijd van 63 jaar, afgelopen maandag 1 september, afscheid moeten nemen van het leven. <\/strong>
\nFijn om te zien dat jullie hier zijn om de laatste groet aan Henny te brengen en steun en troost te zijn voor haar familie en voor elkaar.<\/strong><\/p>\n

Ook had ze een afscheidsboodschap ingesproken die ze in het crematorium wilde laten horen. Soms heb ik er nog wel eens last van dat ik niet aan dat verzoek heb voldaan. Ik was er echter van overtuigd dat ik ingestort zou zijn als ik het geluidsfragment in het crematorium had laten horen. Ik heb \u00e9\u00e9n keer de moed verzameld om het beluisteren. Ik heb het nog steeds bewaard maar kan het niet opbrengen om er nog eens naar te luisteren. Het koste me al genoeg moeite om een mooie fotopresentatie te maken die in het crematorium vertoond zou worden. Op de achtergrond vergezeld van de muziek die we samen hadden uitgezocht: Why Me Lord? van Kris Kristofferson.
\nToespraken werden er gehouden door haar baas Nicolette Kral en haar beste vriendin Astrid Koemans.<\/p>\n

De crematie vond plaats op 8 september 2014 in het crematorium in Geleen.<\/p>\n

Klik hier<\/a> voor de volgende pagina
\nKlik hier<\/a> om terug te keren naar de inhoudsopgave<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De jaren met Henny waren fantastisch. We ondernamen veel en Henny genoot van alle uitstapjes in de regio. Op haar werk in Utrecht vertelde ze dat het leek of ze het hele jaar door met vakantie was. Ons geluk kon niet op. Totdat Henny op 6 oktober 2013 thuis kwam van haar werk. Ze vertelde …<\/p>\n

Henny’s overlijden<\/span> Lees verder »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"site-sidebar-layout":"default","site-content-layout":"default","ast-main-header-display":"","ast-hfb-above-header-display":"","ast-hfb-below-header-display":"","ast-hfb-mobile-header-display":"","site-post-title":"","ast-breadcrumbs-content":"","ast-featured-img":"","footer-sml-layout":"","theme-transparent-header-meta":"","adv-header-id-meta":"","stick-header-meta":"","header-above-stick-meta":"","header-main-stick-meta":"","header-below-stick-meta":"","ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"class_list":["post-938","page","type-page","status-publish","hentry"],"yoast_head":"\nHenny's overlijden - Jo Linden<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"nl_NL\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Henny's overlijden - Jo Linden\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"De jaren met Henny waren fantastisch. We ondernamen veel en Henny genoot van alle uitstapjes in de regio. Op haar werk in Utrecht vertelde ze dat het leek of ze het hele jaar door met vakantie was. Ons geluk kon niet op. Totdat Henny op 6 oktober 2013 thuis kwam van haar werk. Ze vertelde … Henny’s overlijden Lees verder »\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Jo Linden\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2024-07-27T13:22:26+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/jolinden.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/04\/Henny-hospice-300x225.jpg\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Geschatte leestijd\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"12 minuten\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\\\/\\\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/index.php\\\/hennys-overlijden\\\/\",\"url\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/index.php\\\/hennys-overlijden\\\/\",\"name\":\"Henny's overlijden - Jo Linden\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/index.php\\\/hennys-overlijden\\\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/index.php\\\/hennys-overlijden\\\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2023\\\/04\\\/Henny-hospice-300x225.jpg\",\"datePublished\":\"2023-04-23T10:13:50+00:00\",\"dateModified\":\"2024-07-27T13:22:26+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/index.php\\\/hennys-overlijden\\\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/index.php\\\/hennys-overlijden\\\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/index.php\\\/hennys-overlijden\\\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2023\\\/04\\\/Henny-hospice.jpg\",\"contentUrl\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2023\\\/04\\\/Henny-hospice.jpg\",\"width\":1221,\"height\":914},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/index.php\\\/hennys-overlijden\\\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"Henny’s overlijden\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/#website\",\"url\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/\",\"name\":\"Jo Linden\",\"description\":\"Welkom op mijn website\",\"publisher\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/#organization\"},\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"nl-NL\"},{\"@type\":\"Organization\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/#organization\",\"name\":\"Jo Linden\",\"url\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/\",\"logo\":{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/#\\\/schema\\\/logo\\\/image\\\/\",\"url\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2023\\\/05\\\/Header_orig.png\",\"contentUrl\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2023\\\/05\\\/Header_orig.png\",\"width\":924,\"height\":249,\"caption\":\"Jo Linden\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/jolinden.nl\\\/#\\\/schema\\\/logo\\\/image\\\/\"}}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Henny's overlijden - Jo Linden","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/","og_locale":"nl_NL","og_type":"article","og_title":"Henny's overlijden - Jo Linden","og_description":"De jaren met Henny waren fantastisch. We ondernamen veel en Henny genoot van alle uitstapjes in de regio. Op haar werk in Utrecht vertelde ze dat het leek of ze het hele jaar door met vakantie was. Ons geluk kon niet op. Totdat Henny op 6 oktober 2013 thuis kwam van haar werk. Ze vertelde … Henny’s overlijden Lees verder »","og_url":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/","og_site_name":"Jo Linden","article_modified_time":"2024-07-27T13:22:26+00:00","og_image":[{"url":"https:\/\/jolinden.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/04\/Henny-hospice-300x225.jpg","type":"","width":"","height":""}],"twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Geschatte leestijd":"12 minuten"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/","url":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/","name":"Henny's overlijden - Jo Linden","isPartOf":{"@id":"https:\/\/jolinden.nl\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/jolinden.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/04\/Henny-hospice-300x225.jpg","datePublished":"2023-04-23T10:13:50+00:00","dateModified":"2024-07-27T13:22:26+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/#breadcrumb"},"inLanguage":"nl-NL","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"nl-NL","@id":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/#primaryimage","url":"https:\/\/jolinden.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/04\/Henny-hospice.jpg","contentUrl":"https:\/\/jolinden.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/04\/Henny-hospice.jpg","width":1221,"height":914},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/hennys-overlijden\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/jolinden.nl\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"Henny’s overlijden"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/jolinden.nl\/#website","url":"https:\/\/jolinden.nl\/","name":"Jo Linden","description":"Welkom op mijn website","publisher":{"@id":"https:\/\/jolinden.nl\/#organization"},"potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/jolinden.nl\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"nl-NL"},{"@type":"Organization","@id":"https:\/\/jolinden.nl\/#organization","name":"Jo Linden","url":"https:\/\/jolinden.nl\/","logo":{"@type":"ImageObject","inLanguage":"nl-NL","@id":"https:\/\/jolinden.nl\/#\/schema\/logo\/image\/","url":"https:\/\/jolinden.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/05\/Header_orig.png","contentUrl":"https:\/\/jolinden.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/05\/Header_orig.png","width":924,"height":249,"caption":"Jo Linden"},"image":{"@id":"https:\/\/jolinden.nl\/#\/schema\/logo\/image\/"}}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/938","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=938"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/938\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2129,"href":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/938\/revisions\/2129"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/jolinden.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=938"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}