In Wijk bij Duurstede besloot ik te stoppen met mijn 27 Mc hobby en mijn Pony zend/ontvanger te verkopen. Omdat er toen nog geen internet en Marktplaats was ging de verkoop via de ether. Nadat het zich had rondgesproken werd ik benaderd door de Frans van Welie, op 27 Mc Papa Sierra genoemd. Frans was de man die me in aanraking heeft gebracht met het 27 Mc gebeuren (zie ook de pagina over Radiozendamateurisme). Hij had belangstelling en vroeg wat het apparaat moest kosten. Mij leek fl. 350 een redelijke prijs en daar ging hij dan ook mee akkoord. Afgesproken werd dat ik hem de zender zou gaan brengen omdat hij geen vervoer had. Ik sprak met hem af dat ik de eerstvolgende zaterdag naar zijn woning op de 14de verdieping van de Vollenhoven flat in Zeist zou komen. Een dag later werd ik door een andere 27 Mc-er gewaarschuwd. Hij kende Frans en wist dat deze nooit zijn betalingsafspraken nakwam. Hij adviseerde mij om de zender pas af te geven als Frans betaald zou hebben. Zijn waarschuwing was niet overbodig. Toen ik Frans de zender liet zien reageerde hij enthousiast. Het was precies wat hij zocht. Ik kon de zender bij hem achterlaten dan zou hij hem de week erna betalen. Ik baalde als een stekker want ik had, nadat ik gewaarschuwd was, een paar dagen van te voren nog bij hem geïnformeerd of hij wel geld had om het apparaat te betalen. Ik vertelde hem dus dat ik de zender alleen maar tegen contante betaling wilde verkopen en besloot weer te vertrekken. Balend dat ik doelloos naar Zeist was gereden. Ik sloeg de door Frans aangeboden kop koffie af en liep met de zender onder de arm naar de deur.
Daarbij viel mijn oog op een foto die boven op zijn dressoir stond. Op de foto stond een man met een motorfiets. Toen ik Frans vroeg of hij de man op de foto was bevestigde hij dat. Ik vond hem geen type die motor rijdt en wilde daar wel meer van weten. Frans vertelde me dat hij slechts één rit op de motor had gemaakt en dat hij hem ging verkopen omdat hij na zijn hartoperatie niet meer mocht rijden. Hij vroeg of ik misschien belangstelling had om de motor te kopen. Ik vertelde Frans dat ik geen rijbewijs had en vreesde dat ik de motor ook niet gestald zou kunnen krijgen in de kleine berging van onze flat. Omdat Lily enthousiast reageerde, stelde Frans voor om samen even naar de motor te gaan kijken. In de berging van Frans stond een gloednieuwe lichte Yamaha motorfiets waarvan de chromen onderdelen nog waren afgeplakt met blauwe beschermfolie. Gaandeweg werd ik ook enthousiast. Ik dacht terug aan mijn bromfiets periode. Hoewel ik nooit de ambitie had gehad om motor te rijden leek het idee me wel leuk. Frans speelde handig in op mij enthousiasme en kwam met een voorstel. Op de motor had hij nog een schuld open staan. Dat verbaasde me niks omdat me al eerder verteld was dat hij de neiging had om dingen te kopen zonder dat hij het geld ervoor had. Hij stelde voor dat ik de schuld van fl. 500 zou gaan aflossen en de zender bij hem zou achterlaten. Ik rekende uit dat ik de motor, die slechts 400 km op de teller had, dan zou kopen voor fl. 850. Feitelijk gezien nog voor minder geld want de vraagprijs van fl. 350 voor mijn zender was eigenlijk wel aan de hoge kant. Ik besloot in te stemmen met in mijn achterhoofd dat ik de motor ongetwijfeld met dikke winst zou kunnen verkopen als ik zou besluiten om er niet zelf op te gaan rijden. Ik liet de zender achter en reed linea recta naar het Rijwielpaleis in Zeist waar Frans de motor had gekocht. Ik informeerde bij de verkoper of er nog een schuld bij hun openstond van Frans van Welie. Die bevestigde toen dat hij nog fl. 500 van hem tegoed had. De verkoper was verbaasd en tegelijkertijd aangenaam verrast toen ik hem vertelde dat ik de schuld kwam voldoen. Ik reed terug om met samen met Frans naar het Postkantoor te gaan om de motor te laten overschrijven. Het enige probleem dat zich nog voordeed was dat ik geen motorrijbewijs had en me afvroeg hoe ik de motor in Wijk bij Duurstede moest krijgen. Lily vond dat ik het risico maar moest lopen. Ze stelde voor dat zij alvast met de auto naar huis zou rijden en dat ik er met de motor achteraan moest komen.
Het wegrijden koste me al enige moeite omdat ik niet gewend was aan de voetschakeling. Eenmaal op de weg kwam ik tot de ontdekking dat motorrijden toch wel wat anders is dan het rijden op een bromfiets. Hoewel het slechts een 175 cc. motor was schrok ik van de acceleratie als ik het gas open draaide. Om met het verkeer op de lange provinciale weg naar Wijk bij Duurstede mee te rijden, probeerde ik de snelheid op 80 km/uur aan te houden. De motor maakte bij die snelheid veel toeren en gevoelsmatig leek het dat ik veel harder reed..
Een poosje later kwam ik aan bij onze flat. Tot zover was alles goed gegaan. Lily had de buren verteld dat ik een motor had gekocht. Ze waren naar de galerij gekomen om naar mijn aankomst te kijken. Samen met Lily en vriend Hans Kastelein hingen ze over de leuning van de flat en ik zag dat ze enthousiast naar mij zwaaiden. Ik probeerde de bocht naar de parkeerplaats zo stijlvol mogelijk te nemen maar hield daarbij geen rekening met het zand dat op de een paar dagen van de voren opnieuw gelegde bestrating lag. Bij het remmen ging het dus mis. Het achterwiel schoof onder mij uit en ik maakte een behoorlijke smak. Mijn eerste gedachte ging daarbij uit naar de schade aan de motor. Die viel gelukkig mee. De motor was op de spiegel en het handvat terecht gekomen en er was geen echte schade. De enige echte schade was de deuk in mijn reputatie als motorrijder, opgelopen bij de toeschouwers die het niet konden laten om mij uit te lachen.
Het zal de huidige jeugd vreemd in de oren klinken maar in 1974, het jaar dat ik de motor kocht, kon je nog legaal motorrijden zonder in het bezit te zijn van een rijbewijs. Je moest dan wel beschikken over een oefenvergunning. Die kon men kopen op het gemeentehuis. Voor een redelijk bedrag, ik herinner me iets van fl. 12, mocht je dan binnen de gemeentegrenzen rijden. Je moest dan wel nog een blauw plaatje met de letter L achter op de motor bevestigen. Kennelijk had de overheid toen nog niet echt goed nagedacht over de consequenties van het invoeren van het fenomeen oefenvergunning. De vergunning was ook aan te vragen in andere gemeentes waar men geen inwoner van was. Een vriend van me attendeerde me hierop en vroeg me waarom ik niet op idee was gekomen om ook een vergunning aan te vragen voor de omliggende gemeentes. Ik vond dat een goed idee en besloot na mijn verhuizing naar Harmelen ook een vergunning aan te vragen voor de gemeente Woerden. Die verhuizing naar Harmelen had voor wat de motor betrof nog had wat om het lijf. Ik wilde de motor tijdens de verhuizing niet van Wijk bij Duurstede naar Harmelen rijden, maar besloot om deze in de verhuiswagen mee te nemen. De verhuiswagen beschikte niet over een laadklep en de motor zou dus is de vrachtwagen getild moeten worden. Met een beetje passen en meten zou de motor als laatste in vrachtwagen geplaatst worden waarbij de vraag was of de deuren van de vrachtwagen dan nog dicht konden. Hoewel de Yamaha niet in de categorie zware motoren valt was het nog een hele toer om de motor op de vrachtwagen te tillen. Ik deed een poging met een oom van Lily maar die was al bij voorbaat gedoemd te mislukken. We kregen de motor amper van de grond getild. Op dat moment verscheen een voorbijganger met het postuur van Bud Spencer. Hij bood aan om mee te tillen. Na een paar pogingen stelde hij voor om de motor in zijn eentje op te tillen. Wat ik toen zag heb ik nooit eerder gezien. Het lukte de hulk om de motor boven zijn macht op te vrachtwagen te tillen. Bij het uitladen in Harmelen werd nog eens duidelijk wat voor prestatie dat geweest is. We zijn met 5 mensen aan de slag geweest om de motor met behulp van touwen van de verhuisauto af te laten zakken.
Klik hier voor de volgende pagina
Klik hier om terug te keren naar de inhoudsopgave
