Tijdens het weekend waren we vaak samen met Hans en Marianne en onze buren Jos en Anne H. Jos werkte in Utrecht bij een bedrijfje dat vrachtwagen trailers repareerde. Jos was een echte ritselaar die later rijk is geworden met zijn eigen bedrijf. Hij was gescheiden en had een zoontje van 10 jaar die bij zijn ex woonde. Anne was de dochter van een aannemer uit Zeist en had het hoog in haar bol. Ze praatte bekakt en kon af en toe erg verwaand doen. Ik leerde haar kennen in de wachtkamer van de verhuurder van onze flat toen ik me daar ging inschrijven. Ze vertelde mij toen dat haar man Office Manager was bij een bedrijf in Utrecht. Ze deed daar een beetje wazig over. Na doorvragen vertelde ze mij dat het bedrijf zich met trailer service bezig hield en op de Europalaan was gevestigd. Toen ik later bij DSM Utrecht ben gaan werken ben ik naar het bedrijf op zoek gegaan. Ik werkte toen op de hoek van de Churchilllaan en de Europalaan en besloot op een dag om tijdens de lunchpauze Jos op te gaan zoeken. Ik wist inmiddels dat het bedrijf eigendom was van een broer van Frans van Seumeren, de hoofdsponsor van FC Utrecht.
Ik was al een paar keer de Europalaan op en neer gelopen maar kon het bedrijf niet vinden. Een passant wist me echter te vertellen dat even verderop een loods lag waar vaker aan trailers gewerkt werkt. Ik besloot om de loods binnen te lopen. In de loods stonden lastrafo’s en ander gereedschap maar er werkten op dat moment geen mensen. Ik riep een paar keer “hallo, hallo” maar er meldde zich niemand. Toen ik op het punt stond om weer te vertrekken zag ik achter in de loods een klein kantoortje Ik liep daar binnen en trof er tot mijn verbazing buurman Jos H. aan. Hij schrok van mijn onaangekondigd verschijnen en kreeg een vuurrood hoofd. De Office Manager viel op dat moment door de mand. Zijn vrouw Anne heeft nog korte tijd bij DSM Zeist gewerkt als receptioniste. Ze had toen een duo-baan met Marijke Helwegen, die er ook korte tijd heeft gewerkt.
Op een zaterdagavond liet ik Jos mijn Minolta SRT-101 spiegelreflex camera zien. Jos was onder de indruk van mijn fotocamera. Een paar weken later vroeg hij mij of ik opnames wilde maken bij één van zijn klanten, een transportbedrijf uit Zwolle. Ik kon daar een leuke cent voor in rekening brengen. Jos zou dan wel voor mij een BTW factuur opmaken. Toen ik hem vertelde dat ik geen BTW nummer had, zei hij dat dit geen probleem was. We zouden een fictief nummer op de factuur zetten. Als bedrijfsnaam bedacht ik Fotostudio Midden Nederland. Die naam zette ik ook met gele plakletters op mijn camerakoffertje. Ook liet ik voor een paar centen een stempel maken.
Op de dag van de opnames kreeg ik het benauwd. De transporteur vertelde mij dat het de bedoeling was dat ik vanaf een brug opnames moest maken van een konvooi vrachtwagens die onder de brug door zouden rijden. Om te voorkomen dat er ook andere auto’s op de foto zouden komen had hij met een bevriend politieagent geregeld dat de autoweg korte tijd zou worden afgesloten voor ander verkeer. Ik moest hem wel beloven dat de opnames in één keer goed zouden gaan. De vrachtwagens zouden geen 2de keer langs kunnen komen. Omdat er absoluut niets mis mocht gaan, stelde ik met het zweet in mijn handen mijn statief op boven op de brug. Ik controleerde nogmaals de instellingen van mijn camera en bad een schietgebedje. Het rolletje liet ik ontwikkelen bij een fotozaak in Wijk bij Duurstede. Het was een pak van mijn hart toen enkele dagen later bleek dat de negatieven er goed uitzagen. Ik gaf opdracht om er 150 kleine afdrukken en een grote 30 x 40 afdruk van te maken. Die vergroting zou bij de eigenaar op kantoor komen te hangen.
Omdat de opdracht succesvol was afgesloten, kwam Jos H. een week later met een 2de klant aanzetten. Deze keer een transportbedrijf uit Kampen. Nu de zaken een beetje begonnen te lopen vond Jos dat er ook een telefoonnummer op de facturen moest komen te staan. Ik had in die tijd echter nog geen telefoonaansluiting. Wel had ik een oude koperen telefoon met bakelieten hoorn die als decoratie on mijn woonkamer stond. Jos stelde voor om zijn nummer te vermelden. We kwamen op het idee om een draad over het balkon te trekken en de telefoons met elkaar te verbinden. Dat lukte wonderwel. De toestellen waren parallel aangesloten waardoor ik alle gesprekken zou kunnen horen die Jos of Anne voerden. Jos vond dat geen probleem. Ik beloofde hem dat ik dat niet zou doen. Het idee achter dit alles was dat als iemand zijn nummer zou bellen, terwijl men mij wilde spreken, hij de draaischijf iets zou draaien. De lijn was daardoor even dood totdat hij de schijf weer losliet. In de tussentijd kwam zijn vrouw Anne dan via het balkon op ons raam kloppen. Dan wist ik dat ik de haak van het antieke toestel moest opnemen. Voordat Jos doorverbond deed hij zich vaak voor als medewerker van Fotostudio Midden Nederland. Om dat ik door de week bij DSM werkte kon ik de opnames alleen op zaterdag maken. Als een klant informeerde naar de mogelijkheden, vertelde Jos hem dat we helemaal volgeboekt waren. Hij bood dan aan om met een fotograaf te overleggen of deze bereid was om op zijn vrije zaterdag te fotograferen. Uiteraard wel tegen speciaal tarief. Ik stond er telkens weer versteld van welke absurd hoge tarieven hij aanbood, en die werden nog geaccepteerd ook. Jos zijn commerciële talent is wellicht ook de reden waarom dat hij met zijn bedrijf in Baarle Hertog later rijk is geworden. Nadat ik later naar Limburg ben verhuisd zijn we een keer met de motor naar Baarle Hertog gereden. Daar aangekomen wist ik niet wat ik zag. Amper 6 jaar nadat hij uit Wijk bij Duurstede was vertrokken woonde hij daar in een imposante villa met 2 peperdure Volvo’s voor de deur. Die waren beide voorzien van autotelefoon. Iets wat in die tijd alleen voor de echte rijken was weggelegd.
Klik hier voor de volgende pagina
Klik hier om terug te keren naar de inhoudsopgave
